Weekend Friesland

Zoals wellicht bekend is Patricia bezig met een promotie onderzoek en bij een promotie onderzoek horen ook foto’s. Aan mij de schone taak om deze voor Patricia te verzorgen. Voor haar onderzoek heeft ze vier onderzoeksgebieden uitgezocht en één daarvan ligt in Friesland, om precies te zijn de Tjongervallei. Ik was nog nooit in deze regio geweest en dus gingen we een weekend op stap om hier te fotograferen. Het gebied heeft mij op een zeer positieve manier verrast: schitterende natuur, uitgestrekt, rustig en vriendelijke mensen. Een gebied waar ik best zou willen wonen. Helaas was het maar een weekend en moest er gewerkt worden!

Belangrijk was om bepaalde typische kenmerken van dit gebied vast te leggen maar daarnaast heb ik ook gewoon de mooie natuur gefotografeerd. Vooral toen we ‘s ochtends vroeg om 5 uur bij een klein maar fotogeniek vennetje stonden met een gouden opkomend zonnetje was het raak schieten. De resultaten uit Friesland:

Italiaanse Alpen – 4

PANORAMA’S

Met dit concept heb ik tijdens de reis veel gewerkt. Via een techniek die ik vooraf geleerd had (gemiddelde belichting meten en handmatig instellen, scherpstelling op handmatig, camera in portretstand en dan maar schieten) heb ik dit gedaan. Per foto die je hieronder ziet heb ik tussen de 15 en 20 foto’s voor gebruikt om er zo’n grote panorama van te kunnen maken. Het was een beetje spannend of de resultaten goed zouden worden aagezien ik het niet vooraf getest had. De Alpen leenden zich perfect voor deze vorm van fotografie, aangezien je vaak vanuit een hoog punt op een indrukwekkend landschap uitkijkt. Gelukkig bleek in Nederland dat ik alles gelukkig goed gedaan had en dat de resultaten ver boven verwachting mooi bleken te zijn. Graag laat ik jullie hiervan meegenieten:

Italiaanse Alpen – 3

Na deze succesvolle dagen besloten om te reizen naar het punt waar onze origineel gekozen tocht zou eindigen, namelijk Courmayeur, om vanuit daar een paar dagen op de route ‘terug’ te lopen. Uit de beschrijving bleek dat dit een paar mooie dagen waren. Omdat we niet met een zware rugzak wilden lopen besloten om voor drie nachten hutten te reserveren. Nadat gedaan te hebben in de buurt van Courmayeur (wat wij overigens geen aanrader vinden, beetje te elitair dorp) op een camping gestaan.

De volgende ochtend met prachtig weer vertrokken. Ook nu stond weer eerst een pittig stuk stijgen op het programma met daarna een vlak stuk erna. Zwetend vanwege het warme weer kwamen we boven waar we op de bekende route Tour de Mont Blanc kwamen. Direct was het drukker. Met een schitterend uitzicht op de Mont Blanc en de Grand Jerasse liepen we in een lekker tempo naar de hut toe. Deze hut Walter Bonatti (absoluut WEL een aanrader) was meer een berghotel dan berghut met uiterst vriendelijk personeel, een eigen kamer voor ons twee, heerlijk eten en een werkelijk fantastisch uitzicht op de twee bovengenoemde bergen. Dit was genieten!

De dag erop wilden we als dagtocht naar de Col de Malatra lopen, het hoogtepunt van de Alta Via 1. Met lichte bepakking liepen we door een komdal met steile bergwanden om ons heen. Na weer de nodige hoogtemeters overbrugd te hebben kwamen we vlak bij de col aan. Vanuit hier hadden we inderdaad het mooiste uitzicht van deze vakantie. Mooier hadden we het nog niet gehad. Daarom lekker rustig geluncht en optimaal het uitzicht in ons opgenomen. Uiteraard ook aardig wat foto’s gemaakt. Daarna weer het stuk terug om nogmaals van de uitstekende hut te genieten.

Vandaag wilden we via een alternatieve route naar de hut Bertone lopen. Hiervoor moesten we eerst een stukje teruglopen en daarna een ander dal inlopen. Dit leek erg op het dal van gisteren maar dan in een wat kleinere versie. Aan het eind van het dal hadden we nog een laatste pittige klim voor de boeg om naar 2800 meter te gaan. Ook hier zaten we op de Tour de Mont Blanc en was het dus opvallend druk met andere wandelaars. Bovenop gekomen was het gelukkig opeens rustig en zag Patricia per toeval twee enorme roofvogels door het dal zweven. We hebben ze wel 10 minuten kunnen volgen en kwamen ze zelfs dichtbij genoeg om ze met de normale lenzen te fotograferen. Het lijkt me niet nodig om nogmaals te zeggen dat ik de keuze voor het thuislaten van de telelens vervloekte. Na een laatste afdaling kwamen we bij de hut Bertone uit die toch wel echt minder was dan Walter Bonatti.

Toen ik ‘s ochtends wakker werd zag ik buiten een heerlijk ochtendzonnetje boven de toppen uitkomen met een prachtige laag wolken / mist rondom de bergen. Snel dus naar buiten om de laatste mooie foto’s van deze vakantie te maken voordat we terug zouden lopen naar de auto om vervolgens in twee dagen naar huis te rijden. Gelukkig hadden we de foto’s nog:

Italiaanse Alpen – 2

Goed. Dus we waren weer terug waar we begonnen waren en het was zaak om een alternatief programma te bedenken. Gelukkig wist ik nog uit mijn tijd bij Intertrek een camping te liggen op 2000 meter vanwaar je mooie wandelingen kon maken. Deze camping (Pont Breuil) ligt aan de voet van Gran Paradiso en in het zuidelijke deel van het Aostadal. Daar dus naartoe gereden en dat bleek een schot in de roos. Het was een schitterende omgeving met hoge bergen, ruig terrein, veel wandelmogelijkheden en een prima camping.

Nadat we de omgeving wat verkend hadden zag ik een mooie route op de kaart aangegeven waarbij we 1 nacht in een hut konden overnachten. Bij het informatiepunt wat informatie opgevraagd en de hut geregeld. Dat stond voor overmorgen op het programma. De volgende dag hebben we eerst een trektocht gemaakt naar het einde van het dal. Een weinig belopen pad dat langzaam stijgend naar een gletsjer toeliep. We vertrokken vroeg om het onstabiele weer van de middag te vermijden. Het pad liep eerst door een lieflijke omgeving met ontzettend veel bloemen en vervolgens door een ruiger blokkenterrein. Bijna aan de voet van de gletsjer de lunch opgegeten en teruggelopen naar de camping.

De volgende dag weer vroeg opgestaan, de overbodige spullen in de auto gelegd en begonnen aan de tweedaagse huttentocht. Het pad eerst omhoog om naar de hut Vittorio Emanuel te komen. Pittig stijgend maar de beloning van de uitzichten waard. Bij de hut aangekomen even wat gedronken en gegeten en ons de ogen uitgekeken over alle mensen die de Gran Paradiso afkwamen. Die hadden duidelijk een pittige tocht achter de rug. Daarna op redelijk gelijke hoogte naar de hut van bestemming lopen. Onderweg begon het weer om te slaan en was er continue de dreiging van onweer en regen. Dat liep niet prettig maar uiteindelijk toch de hut gehaald. Een redelijk gezellige hut met grote slaapzaken en lekker eten en ‘s avonds een prachtig uitzicht op de Gran Paradiso!

De volgende ochtend afgedaald naar de auto en gereden naar het volgende deel van de tocht, waarover je in het volgende stuk kunt lezen. Maar eerst weer de foto’s:

Italiaanse Alpen – 1

Ruim anderhalve week geleden zijn Patricia en teruggekomen van onze vakantie in Italië. Het is een zeer geslaagde vakantie geweest die (uiteraard) niet gelopen is zoals bedoeld maar die desondanks weer prachtig was.

Het was voor ons de eerste keer naar de Alpen, beide waren we er nog nooit geweest. We hadden aan de hand van een artikel in de Op Pad gekozen voor een route die we in het noordelijk gedeelte van het Aostadal wilden gaan lopen. Een redelijk pittige tocht maar hij leek erg mooi. Na de benodigde documentatie verzameld te hebben, wat nog niet meeviel, en de spullen uitgezocht te hebben zijn we in de auto gestapt en naar het beginpunt in Valtournenche gereden. Daar zou onze trektocht beginnen. De rugzaken waren zwaar. Een rugzak van 25 kilo voor Patricia en eentje van 30 kilo voor mij. Ondanks deze belasting schoten we de eerste dag goed op en haalden we met gemak de geplande overnachtingsplek. In de buurt van een prachtig meertje met uitzicht op de steile bergen om ons heen. Na nog niet het avondeten goed en wel opgegeten te hebben zagen we de eerste twee steenbokken als langskomen. De volgende dag zou een niet zo’n lange dagetappe moeten zijn maar bleek toch tegen te vallen, onder meer door een zware hagel- en onweersbui. Na deze indrukwekkende ervaring liepen een soort van verborgen vallei in waar meer dan 25 steenbokken stonden te grazen, een fantastich gezicht! De keuze om de telelens vanwege het gewicht thuis te laten werd nogmaals vervloekt.

Kijkende vanuit onze tent zagen we de col die we de volgende dag over moesten gaan en kregen het vermoeden dat er nog teveel sneeuw op lag. De volgende dag dus een rustdag ingepland en naar de col toegelopen. Daar aangekomen bleek onze inschatting juist te zijn geweest, hier kwamen wij met onze zware bepakking niet overeen. Een enorme tegenvaller. Aangezien er geen alternatieve route was zat er niets anders op dan om te keren en terug te lopen naar het beginpunt. De rest van de dag hebben we de omgeving verder bekeken en genoten van deze mooiste wildkampeerplek tot nu toe.

De volgende dag zijn we in hoog tempo naar het beginpunt teruggelopen en een alternatief plan bedacht. Daarover meer in het volgende bericht. Nu eerst de foto’s van dit gedeelte van de tocht:

En een panorama foto gemaakt op de ochtend van de rustdag dat ik vroeg (5 uur ‘s ochtends) opgestaan ben: