Na ‘s ochtends rustig aan te hebben gedaan aangezien Corné uitsliep deden we de wandelschoenen aan om vanuit het nabij gelegen Flims naar de Rheinschlucht te lopen. Dit wonder der natuur is een kleine variant van de Grand Canyon met een door de rivier uitgesleten dal. De wandeling ernaar toe loopt via een mooi onderhouden stuk bos en langs de Caumasee, een meer waar we later nog eens naartoe terug willen komen.
De volgende dag scheen de zon uitbundig en dus was het tijd voor de eerste serieuze wandeling die wilden gaan maken. Hiervoor moesten we eerst een stukje met de auto en vervolgens een stukje met de bus aangezien de wandeling begint op een plek waar geen auto’s mogen komen. Een beetje omslachtig maar eenmaal op de bestemming aangekomen maakte het uitzicht alles goed. Wat een schitterende plek was dit! Deze plek heet Bargis en is een hooggelegen dal op ruim 1500 meter hoogte. Vanuit hier wilden we het dal verder inlopen naar een waterval die aan het einde van het dal lag.
Een traditie is het inmiddels aan het worden om met een aantal van mijn beste vrienden af en toe een weekendje weg te gaan. Deze keer was het onze beurt om het te organiseren en de keuze viel op het natuurgebied de Weerribben. Voor mij nog behoorlijk onbekend terrein maar ik was er wel erg nieuwsgierig naar. Na het eerder in het jaar afgezegd te hebben vanwege het enorme slechte weer ging het begin oktober alsnog door. En wat een weer hadden we! Bekijk de foto’s die dat opleverde:
Een plek waar zowel Patricia als ik nog niet eerder waren geweest: de Jardin du Luxembourg (Luxemburgse Tuin). Vanuit de Tour Montparnasse waar we de avond ervoor hadden gefotografeerd zagen we het al liggen als één grote zwarte vlek in de verder verlichte stad. Een oase van rust leek het te zijn en dat wilde wij wel eens zien.
Voor dat we daar kwamen gingen we eerst nog twee kerken in. Na de prachtige kerken die we de dagen ervoor al hadden gezien vielen ze een beetje tegen maar lukte het toch om er wat foto’s te maken.
Daarna gingen we snel door. Het weer veranderde bij iedere stap die we zetten: was het de afgelopen dagen niet slecht geweest, het werd nu alleen maar warmer en zonniger. In de tuin aangekomen voelde het eindelijk echt als zomer. Dit aangevuld met de zeer relaxte sfeer die er heerste, de prachtige bloemenpracht, de vijver en het gezellige aantal mensen dat er rondliep lieten we alles even voor wat het was en gingen op een stoeltje lekker van de zon genieten. Tussendoor nog wel wat foto’s gemaakt die onze gemoedsrust volgens mij aardig weergeeft.
Sesfontein staat bekend om een volk dat in deze omgeving leeft, namelijk de Himba mensen. Wikipedia schrijft het volgende over deze bevolkingsgroep:
Ze bevolkt een deel van de regio Kunene, het gedeelte dat bekend is onder de naam Kaokoveld ten zuiden van de Kunene-rivier. De Himba zijn nomaden en leven voornamelijk van hun vee. De Himba zijn nauw verwant aan de Ovazemba en de Herero. Hun taal Zemba is vrijwel identiek aan de Otjiherero, hetgeen de taal is van van de Herero.
Kaokoveld is een droog en onherbergzaam gebied. De Himba hebben tijdens de koloniale overheersing van Zuid-Afrika in afzondering geleefd en leven in het begin van de 21ste eeuw nog grotendeels op traditionele wijze. De Himba’s zijn een nomadisch volk, ze trekken met hun koeien en geiten door land. Verder verbouwen ze maïs waar ze maïspap van maken. Het voedsel van de Himba’s bestaat voornamelijk uit melk met meel er in, als er groente is eten ze dat ook. Af en toe wordt er een dier geslacht, daarvan eten ze elk onderdeel op. Koeien worden alleen geslacht bij bijzondere gelegenheden, bijvoorbeeld bij een huwelijk.
Voor de Himba is hun uiterlijke verschijning erg belangrijk, hun uiterlijk zegt iets over de plaats in de groep en de fase van hun leven. Als ze tien jaar zijn worden bij de jongens en meisje de twee voortanden in de onderkaak eruit geslagen met een stok en een steen, dit is een Himba-traditie waarvan de herkomst onduidelijk is. Meisjes dragen hun haar in twee vlechten over hun voorhoofd, in de puberteit vlechten ze hun haar in kleine staartjes die ingesmeerd worden met geitenvet en oker. Getrouwde vrouwen dragen daarbij nog een kleine kroon van geitenvel op hun hoofd. De Himba-vrouwen wassen zich nooit, ze smeren zich in met otjize, een mengsel van geitenvet, kruiden en oker. Door de oker krijgen de vrouwen de typische rode kleur, het mengsel beschermt hen tegen de zon. Ook sieraden zijn belangrijk voor de Himba’s, de sieraden maken ze van schelpen, leer en koper. Het belangrijkste sieraad voor de vrouwen van de Himba is de ohumba, een schelp die aan een ketting om hun nek hangt. Zowel mannen als vrouwen dragen weinig kleding, de traditionele kleding is gemaakt van de huiden van geslachte dieren.
Veel Nederlanders kennen de Himba mensen door het populaire tv-programma ‘Groeten uit de Rimboe’.
Toevallig waren we op een afgeleven camping de dag ervoor geëindigd via de volgende weg:
De volgende dag konden we een bezoek brengen aan de Himba mensen samen met onze gids van de camping. Dankzij Janine en Reinout werd het gesprek met de Himba erg interessant en bleven we een behoorlijke tijd ‘op bezoek’. Aan het eind hebben we afgesproken om ‘s avonds terug te komen en te koken voor de groep Himba. In de tussentijd zouden we de boodschappen gaan doen.
Dit eerste bezoek leverde de volgende foto’s op:
Ook de derde dag in dit wildpark in het noorden van Namibië was een mooie dag. Een dag vol met olifanten. Het begon bij een waterhole waar een aantal mannetjes olifanten kwamen drinken en wassen, met spetterende foto’s als resultaat. In de avond was het weer raak toen we terugreden van het uitzichtspunt over de zoutvlakte. Toen kwamen we een groep van wel 15 olifanten tegen, van jong tot oud. Junglebook recht voor de auto zeg maar. Een prachtig gezicht was het! Nog vol van deze ontmoeting reden we bijna langs een indrukwekkend grote neushoorn die vlak bij de weg stond. Al deze ontmoetingen leverde mooie foto’s op:
