De omgeving van de Namib Naukluft mountains is erg afwijkend van de rest van Namibië: rotsig, bergen, groen, water en regenachtig (in ieder geval wel toen wij er waren). Het past niet in het beeld dat je normaal hebt van Namibië. Reden om hier naartoe te gaan was dat dit één van de weinige gebieden is waar je kunt wandelen.
De reis er naartoe was erg mooi maar we zagen een duidelijke weersomslag ontstaan. Het waaide hard, in de verte waren donkere wolken te zien en uiteindelijk was het ook bij ons regenachtig aan het worden. Dit was wel even een omslag na de twee weken strakblauwe hemel. Dit zorgde wel voor spectaculaire foto’s:
Een plek die bekend is geworden door een boek van Ton van der Lee is Solitaire. Deze oase dat vroeger niet meer dan een onbetrouwbaar tankstation was is nu een goedlopende loge, camping en rustplaats in één. Allevier hadden we het boek gelezen en vonden het dus erg leuk om hier te overnachten.
In de Namib Naukluft mountains aangekomen hebben we uiteindelijk wel een dagwandeling gemaakt maar door het slechte weer moesten we alweer snel omkeren. Toch heeft het nog één mooie foto opgeleverd:
Na ons zeer geslaagde bezoek aan de Himba was het tijd om door te reizen naar de kust. Via de beruchte Skeleton Coast. Deze kust was berucht bij zeevaarders vanwege zijn sterke stromingen en verraderlijke rotsen voor de kust. Maar wie hier schipbreuk leed en de kust levend haalde was nog maar halverwege. Hier lagen namelijk alleen maar eindeloze reizen aan zandduinen, zonder enig leven of water. Hier overleven was vrijwel onmogelijk. Vandaar de naam Skeleton Coast…
Gelukkig is het tegenwoordig anders. Schepen hebben GPS en lopen niet meer hier aan de grond. Ook op land is een goede weg aangelegd en konden we dus comfortabel dit gebied doorreizen, ondanks de felle wind. Wel liggen hier nog een aantal scheepswrakken op de kust die je kunt bezoeken, dit hebben dus zeker niet voorbij laten gaan:
Na ‘s avonds op een winderige camping gestaan te hebben gingen de volgende ochtend de zeehondenkolonie bezoeken op Cape Cross, een enorm grote kolonie en dit leverde de volgende foto’s op:
//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpg00Damien Franscoise//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpgDamien Franscoise2011-01-13 21:43:002011-01-13 21:43:00Skeleton Coast en de zeehonden kolonie
Sesfontein staat bekend om een volk dat in deze omgeving leeft, namelijk de Himba mensen. Wikipedia schrijft het volgende over deze bevolkingsgroep:
Ze bevolkt een deel van de regio Kunene, het gedeelte dat bekend is onder de naam Kaokoveld ten zuiden van de Kunene-rivier. De Himba zijn nomaden en leven voornamelijk van hun vee. De Himba zijn nauw verwant aan de Ovazemba en de Herero. Hun taal Zemba is vrijwel identiek aan de Otjiherero, hetgeen de taal is van van de Herero.
Kaokoveld is een droog en onherbergzaam gebied. De Himba hebben tijdens de koloniale overheersing van Zuid-Afrika in afzondering geleefd en leven in het begin van de 21ste eeuw nog grotendeels op traditionele wijze. De Himba’s zijn een nomadisch volk, ze trekken met hun koeien en geiten door land. Verder verbouwen ze maïs waar ze maïspap van maken. Het voedsel van de Himba’s bestaat voornamelijk uit melk met meel er in, als er groente is eten ze dat ook. Af en toe wordt er een dier geslacht, daarvan eten ze elk onderdeel op. Koeien worden alleen geslacht bij bijzondere gelegenheden, bijvoorbeeld bij een huwelijk.
Voor de Himba is hun uiterlijke verschijning erg belangrijk, hun uiterlijk zegt iets over de plaats in de groep en de fase van hun leven. Als ze tien jaar zijn worden bij de jongens en meisje de twee voortanden in de onderkaak eruit geslagen met een stok en een steen, dit is een Himba-traditie waarvan de herkomst onduidelijk is. Meisjes dragen hun haar in twee vlechten over hun voorhoofd, in de puberteit vlechten ze hun haar in kleine staartjes die ingesmeerd worden met geitenvet en oker. Getrouwde vrouwen dragen daarbij nog een kleine kroon van geitenvel op hun hoofd. De Himba-vrouwen wassen zich nooit, ze smeren zich in met otjize, een mengsel van geitenvet, kruiden en oker. Door de oker krijgen de vrouwen de typische rode kleur, het mengsel beschermt hen tegen de zon. Ook sieraden zijn belangrijk voor de Himba’s, de sieraden maken ze van schelpen, leer en koper. Het belangrijkste sieraad voor de vrouwen van de Himba is de ohumba, een schelp die aan een ketting om hun nek hangt. Zowel mannen als vrouwen dragen weinig kleding, de traditionele kleding is gemaakt van de huiden van geslachte dieren.
Veel Nederlanders kennen de Himba mensen door het populaire tv-programma ‘Groeten uit de Rimboe’.
Toevallig waren we op een afgeleven camping de dag ervoor geëindigd via de volgende weg:
De volgende dag konden we een bezoek brengen aan de Himba mensen samen met onze gids van de camping. Dankzij Janine en Reinout werd het gesprek met de Himba erg interessant en bleven we een behoorlijke tijd ‘op bezoek’. Aan het eind hebben we afgesproken om ‘s avonds terug te komen en te koken voor de groep Himba. In de tussentijd zouden we de boodschappen gaan doen.
Dit eerste bezoek leverde de volgende foto’s op:
//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpg00Damien Franscoise//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpgDamien Franscoise2011-01-01 17:16:002011-01-01 17:16:00Bezoek aan de Himba – 1
Na alle belevenissen in Etosha was het tijd om naar het noordwesten van Namibië te reizen. Na de nodige boodschappen eerst gedaan te hebben reden we via Khorixas naar Sesfontein. Tijdens deze twee-daagse autotocht kwamen we ondermeer langs de Vingerklip Rock die gelegen is in een soort van Monument Valley-achtige omgeving. Met een zacht avondlicht konden we hier van genieten. Na in Khorixas overnacht te hebben reden de volgende dag door naar onze camping bij de Ongoro Falls vlakbij Sesfontein.
//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpg00Damien Franscoise//tweemetervijf.nl/wordpress/wp-content/uploads/Tweemetervijf-Fotografie-header.jpgDamien Franscoise2010-12-28 22:53:002010-12-28 22:53:00Reis naar Sesfontein
Ook de derde dag in dit wildpark in het noorden van Namibië was een mooie dag. Een dag vol met olifanten. Het begon bij een waterhole waar een aantal mannetjes olifanten kwamen drinken en wassen, met spetterende foto’s als resultaat. In de avond was het weer raak toen we terugreden van het uitzichtspunt over de zoutvlakte. Toen kwamen we een groep van wel 15 olifanten tegen, van jong tot oud. Junglebook recht voor de auto zeg maar. Een prachtig gezicht was het! Nog vol van deze ontmoeting reden we bijna langs een indrukwekkend grote neushoorn die vlak bij de weg stond. Al deze ontmoetingen leverde mooie foto’s op:
Het eerste belangrijke waar we heen wilde gaan in Namibië was het wildpark Etosha. Dit park staat bekend als één van de beste in heel Afrika en ligt in het noordelijk deel van Namibie. Het is bijna zo groot als Nederland maar is volledig omheind zodat de dieren niet weg kunnen trekken. Voor een groot gedeelte bestaat het park uit een enorme zoutvlakte, die bij veel regen zelfs vol kan lopen en dan enorme hoeveelheden flamingo’s aantrekt. Toen wij er waren was het echter bijna het einde van de droge periode en was er dus geen flamingo te bekennen. Maar wel heel erg veel andere dieren, veel meer dan we van tevoren hadden durven hopen. Door de droogte waren de dieren gedwongen om naar de verschillende waterplekken of waterholes te komen, waar ze dus gemakkelijk te vinden en te zien zijn.
Etosha is één van de absolute hoogtepunten van Namibië en trekt voor Namibische begrippen heel veel toeristen. Desondanks hebben wij daar nauwelijks last van gehad, alleen op de eerste camping Okaukuejo was het wat drukker. Een selectie van de dieren die we de eerste dagen hier zagen:
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.
